نمی دونم کی عاشقت شدم،وقتایی که کنارهم بودیم،از اون سلام های الکی،یا لحظه هایی که برات شعر می خوندم...

نمی دونم کی برات تموم شد،از گیرای که من می دادم،از وقتی که گفتی به درد هم نمی خوریم،یا اینکه کسی دیگه اومده بود تو زندگیت...

نمی دونم الان که دارم برات می نویسم چی باید بهت بگم،از عشق بگم،از دو سال انتظار،از تمام حرفایی که شنیدم، از قول هایی که هیچ وقت عمل نکردی... از دیشبی که تا صبح سقف اتاق ونگاه کردم ،یا این اشکا که دارم می ریزم،هیچی نمیگم...

همیشه فکرمی کردم سالها برات می نویسم...حتی اگه کسی بیاد تو زندگیم ...حتی اگه هیچ وقت چشام تو چشات نیفته ،فکر می کردم هزارو هزارو هزار نامه برات می دم،تا آخرین عددی که تو بلد نبودی تو بزرگی بشموری ...اما...منم نتونستم برسم به ده تای بچگی مون...خدا می دونه کم آوردم...بزار نگم چرا شد نامه ی آخر...

گله نمی کنم،بد نمی گم،حرفای دلم ونمی زنم،بزاربرام بزرگ بمونی،بزرگ به حرمت اولین سلامی که بینمون اتفاق افتاد،،بزرگ به حرمت اشکای آخرین خداحافظی که سلامی در پی نداره، بزرگ مثل عشقی که بهت داشتم،بزرگ متل...

من که خیلی وقت بود چمدونم دستم بود...من که همیشه برا رفتن آماده بودم...من که از زندگیت رفته بودم ،کاش می گفتی دوستم نداشتی...کاش این یه سال انتظارو نمی کشیدم ،کاش یه سال پیش با خودم کنار می اومدم... کاش هیچ وقت...حسرت این نامه های رو چرا به دلم گذاشتی...

 چرا بار آخر برگشتی؟تو که خوب منو می شناسی،نه اهل نفرتم نه نفرین،من که کینه ای نداشتم،در حقت بدی نکردم خوب می دونی...بدی دیدم و به رو نیاوردم اینم می دونی...بخشیدم تو رو به گذشته و گذشته رو به خدا،خدایی که تو رو الان تو این لحظه برای همیشه بهش می سپارم...امیدوارم هر کجا هستی با هر کسی که هستی خوشبخت باشی...

(این وبلاگ و می خوام نگه دارم،نه به این خاطر که بهم آرامش میده...نه به خاطر تو که هیچ وقت نیومدی...به خاطر همه عزیزایی که زحمت کشیدن و تمام نامه هارو خوندن...).

صنم